شنیدههای سپهرغرب- 24 آبانماه
* میدان بار یا میدان یکهتازی قیمتها؟
گزارشهای رسیده از بازار میوه و صیفی همدان حکایت از آن دارد که ضعف نظارت بر معاملات میدان بار، زمینه افزایش غیر متعارف قیمت برخی محصولات ازجمله پیاز، خیار، گوجه فرنگی و بادمجان را فراهم کرده است؛ تا جایی که از افزایش سه تا چهاربرابری قیمت بعضی اقلام سخن گفته میشود. ظاهراً در بازاری که هر فروشنده میتواند ساز خود را کوک کند، دستگاههای متولی تنظیم بازار هنوز نتوانستهاند آهنگ واحدی برای نظارت بر قیمتها پیدا کنند. انتظار میرود نهادهای مسئول روشن کنند چه سازوکاری بر قیمتگذاری و معاملات میدان بار حاکم است و چرا هزینه ضعف نظارت باید از جیب مصرفکنندگان پرداخت شود.
* روغن موتوری که دنده عقب نمیرود!
شنیدهها از مقاومت بخشی از بازار روغن موتور در برابر تعدیل قیمتها حکایت دارد. این درحالی است که از افزایش تولید کارخانهها و عرضه برخی روغنهای چهارلیتری با قیمت یک میلیون و 210 هزار تومان خبر میرسد، اما همین محصول در تعدادی از واحدهای صنفی تا یک میلیون و 800 هزار تومان فروخته میشود و قیمت برخی انواع دیگر حتی به سه تا چهار میلیون تومان رسیده است. اختلاف قیمتها این پرسش را پیش میکشد که نظارت بر شبکه توزیع و خُردهفروشی چه سرانجامی یافته است؟ گویا در این بازار، قیمتها هنگام افزایش با شتاب حرکت میکنند، اما برای بازگشت به عقب، ترمز دستی کشیدهاند!
* شهرداری؛ خزانهای برای هزینههای دیگران؟
انتقاد یکی از اعضای شورای اسلامی شهر همدان از درخواست برخی دستگاهها برای تأمین هزینه جشنوارههای فرهنگی و هنری از محل اعتبارات شهرداری، بار دیگر موضوع نحوه هزینهکرد منابع عمومی شهر را مطرح کرده است. در شرایطی که مدیریت شهری برای انجام بسیاری از وظایف عمرانی و خدماتی با محدودیت منابع روبهرو است، معلوم نیست چرا برخی دستگاهها برای اجرای برنامههای خود، حساب شهرداری را نشانه میگیرند. گویا در مناسبات اداری، یافتن منبع مالی از جیب شهروندان آسانتر از تأمین اعتبار از بودجه دستگاه متولی است. بد نیست شورا روشن کند چه درخواستهایی با چه ارقامی مطرح شده و سرانجام آنها چه بوده است.
* شستا؛ هجده سال انتظار، بازهم توافق اولیه!
سفر اخیر مدیرعامل شستا به همدان و اعلام آمادگی برای سرمایهگذاری در دامداری چهارهزار رأسی کبودراهنگ، بار دیگر امید به احیای مجموعهای را زنده کرده که حدود 18 سال در بلاتکلیفی مانده است. با اینهمه، آنچه تاکنون اعلام شده از توافقهای اولیه فراتر نرفته و هنوز خبری از قرارداد قطعی و زمان آغاز فعالیت نیست. در استانی که کمبود سرمایهگذاری از موانع جدی توسعه آن بهشمار میرود، طبیعی است که افکار عمومی دیگر به اعلام آمادگی مدیران بسنده نکند. شاید پس از هجده سال، انتظار برای دیدن امضای یک قرارداد اجرایی، مطالبه چندان بزرگی نباشد!
* زمین هست؛ تصمیم نیست؟
اظهارات اخیر مسئولان درباره کمبود شدید زمین برای تأمین مسکن بیش از 23 هزار متقاضی در همدان، درحالی مطرح میشود که یکی از نمایندگان استان از ظرفیت حدود یکهزار و 200 هکتار اراضی محدوده شهر جدید اکباتانا و ضرورت تعیین تکلیف آن سخن گفته است. البته برخورداری از ظرفیت قانونی زمین لزوماً به معنای امکان واگذاری فوری آن نیست، اما همین تفاوت میان ظرفیت موجود و زمین آماده ساختوساز، ضرورت شفافسازی را دوچندان میکند. متقاضیانی که سالها در انتظار خانهدار شدن ماندهاند، حق دارند بدانند مانع اصلی چیست؛ کمبود زمین، اعتبار آمادهسازی یا تصمیمی که هنوز گرفته نشده است؟
* بانکها؛ شریک سپردهها یا همراه تولید؟
انتقاد اخیر معاون اقتصادی استاندار همدان از سهم نامتناسب بانک تجارت در تأمین مالی طرحهای تولیدی استان، بار دیگر عملکرد شبکه بانکی را در کانون توجه قرار داده است. قرار است کارگروهی مشترک نیز برای پیگیری توافقها و رفع موانع تشکیل شود؛ اما آنچه تولیدکنندگان بیش از تشکیل کارگروه انتظار دارند، دسترسی واقعی به منابع مالی است. آیا وقت آن نرسیده که عملکرد بانکهای استان در جذب سپرده، پرداخت تسهیلات تولیدی و ایفای تعهدات بهصورت شفاف منتشر شود؟ به نظر میرسد بانکداری زمانی به توسعه استان کمک میکند که سهم تولید از منابع بانکی، به اندازه سهم آن در سخنرانیهای مدیران، جدی گرفته شود.