جلسه‌ای با حضور حدود 30 تن از پیشکسوتان و به‌اصطلاح نخبگان تشکیل شده بود و دستور جلسه یا بهتر است بگوییم موضوع گعده ایشان، یاد از اثرگذاران تمدن‌ساز با بیان برجستگی‌های شخصیتی اهالی ماضی بود؛ غالب شرکت‌کنندگان افراد و مطالبی را مطرح کردند، اما دریغ از اسم و رسم آوردن از تولیدکنندگان و یا حداقل احیاگران دوران اخیر تمدن، به‌ویژه چند دهه اخیر که جداً و تحقیقاً با ارزیابی‌های معتبر، می‌توان گفت تاج عزت و افتخار را برای ایران به ارمغان آورده‌اند؛ طوری که مورد اذعان و اعتراف دشمنان ایران هم ناچاراً و شاید ناخواسته، قرار گرفته است، اما آن جمع که مشابه‌هایی در سراسر کشور دارند، طوری سخن می‌راندند که شاید این سوء تفاهم برای جوانان پیش بیاید که گویا قبل از انقلاب، کشور تجمیع همه خوبی‌های روزگار بوده است و آیا نمی‌توان این سؤال را کرد که اگر همه‌چیز در ادوار گذشته گل و بلبل بود، اساساً چه نیازی به انقلاب در ایران بود!
گرچه تاریخ و تمدن ایران سرشار از برجستگی‌هایی است که قطعاً اگر در جهان بی‌نظیر نباشد، حداقل کم‌نظیر است، اما آیا هر آنچه بر این کشور گذشته، صددرصد مایه مباهات است و نیازی به پالایش جریانات و حاکمیت‌ها نیست؟ آیا گذشته از همه امتیازهای وسیع، برخی از حکام کشور را در مقاطعی مانند دوران نحس پهلوی، به باد فنا ندادند؟! پس چه زمانی مدعیان و به‌اصطلاح نخبگان می‌خواهند این پالایش‌های ضروری را به‌خصوص برای نسل جوان، تشریح کنند؟ به‌علاوه چرا برخی در لباس‌های مختلف، هزاران اقدام تمدن عزتمندانه‌ساز که ایران را از دست چپاولگران و نوکرمآبی نجات داده‌اند، انکار می‌کنند؟
همین حالتی که برای آن جمع حدود 30 نفره تعریف شد، در گفتار و تعامل و برنامه‌های برخی سازمان‌های رسمی ما هم وجود داشته و بعضاً خودنمایی می‌کند. همچنان که درحال حاضر هم وزن درخور و اندازه خدمت رزمندگان اعم از سپاه و ارتش مقتدر کشور به‌درستی لحاظ نمی‌شود و برخی در داخل شهرها و مناطق آرام، خدمت موظفی و کم‌مخاطره خود را (گرچه قبول داریم هم‌راستا است) در سطح و اندازه سختی کار رزمندگان ارزیابی می‌کنند و اگر هم کسانی را برتر، ساعی و قابل تقدیرتر بدانیم، آنان جزء مردمی نیستند که حدود 160 شب است به‌طور غیر موظف و رسمی در خیابان‌ها به‌طور حماسی حضور پیدا کرده و می‌کنند. ایشان نیز همچون رزمندگان جان بر کف نیروهای مسلح درحال تمدن‌سازی هستند؛ فرماندهان شهید ما و دانشمندان ما که به‌وسیله اشقیا در دفاع از ایران اسلامی به شهادت رسیدند، ازجمله کسانی هستند که تمدن‌ساز بوده و نباید در معادلات و اظهار نظرها مورد غفلت قرار بگیرند.