دزفول در تاریخ معاصر ایران فقط نام یک شهر نیست؛ یک واژه فشرده از صبر، ایستادگی، ایمان و اراده ملی است. شهری که در سال‌های دفاع مقدس بارها زیر آتش بمب، راکت و گلوله قرار گرفت، اما از نقشه مقاومت ایران پاک نشد. دشمن می‌خواست دزفول را به شهری خالی، خاموش و شکسته تبدیل کند، اما مردم دزفول با ماندن، زندگی کردن، تشییع شهدا، بازسازی خانه‌ها و ادامه دادن روزمرگی زیر سایه تهدید، نشان دادند که مقاومت همیشه در خاکریزهای نظامی متولد نمی‌شود، گاهی در کوچه‌ای ویران، در خانه‌ای نیمه‌خراب، در قلب مادری داغدار، در بازاری دوباره گشوده‌شده و در شهری که تصمیم می‌گیرد بماند، معنا پیدا می‌کند. دزفول را به‌درستی پایتخت مقاومت ایران نامیده‌اند؛ نه به این دلیل که کمتر آسیب دید، بلکه دقیقاً به این دلیل که بسیار آسیب دید و تسلیم نشد.

دشمن بعثی با منطق جنگ روانی می‌خواست میان مردم و سرزمین فاصله بیندازد. موشک‌ها فقط برای تخریب ساختمان‌ها نبودند، برای تخریب روحیه عمومی بودند. هدف این بود که شهر بترسد، مردم از آینده قطع امید کنند و جبهه پشتوانه اجتماعی خود را از دست بدهد؛ اما دزفول نشان داد که وقتی مردم به معنای دفاع ایمان داشته باشند، شهر از یک جغرافیا فراتر می‌رود و به سنگر تبدیل می‌شود.

راز ماندگاری دزفول در نوع نگاه مردم به جنگ تعریف می‌شد؛ مردم آن شهر فقط قربانی جنگ نبودند، کنشگران مقاومت بودند. آنان با حضور خود پیام می‌دادند که دشمن می‌تواند دیوار را فرو بریزد، اما نمی‌تواند اراده را ویران کند. هر خانه‌ای که پس از موشک‌باران دوباره چراغش روشن می‌شد، یک بیانیه سیاسی و ملی بود و هر مادری که فرزندش را راهی جبهه می‌کرد و هم‌زمان خانه‌اش زیر تهدید موشک بود، معنای عمیق‌تری از وطن را روایت می‌کرد.

امروز نیز ایران در موقعیتی متفاوت اما از همان جنس ایستادگی قرار دارد؛ شکل جنگ تغییر کرده، اما هدف آن چندان تغییر نکرده است. دشمن از سلاح جنگی تا اقتصادی و رسانه‌ای هرچه که از دستش برمی‌آید، به میدان آورده‌ است؛ امروز فشار اقتصادی، جنگ رسانه‌ای، عملیات روانی، تهدید نظامی، تحریم و تحریف، ذهن و معیشت و امید مردم را هدف قرار داده است، اما پایمردی ملت ایران در هشت سال دفاع مقدس برای امروز یک درس روشن دارد: مقاومت فقط تحمل سختی نیست، بلکه مدیریت معنا در دل سختی است.

اگر سختی باشد اما معنا نباشد، جامعه فرسوده می‌شود. اگر فشار باشد، اما روایت درست وجود نداشته باشد، مردم تنها می‌شوند. هنر دزفول این بود که درد را به هویت، زخم را به سند ایستادگی و تهدید را به عامل انسجام اجتماعی تبدیل کرد. امروز نیز کشور بیش از هر زمان به همین تبدیل نیاز دارد؛ تبدیل فشار اقتصادی به عزم برای اصلاح و خوداتکایی، تبدیل جنگ رسانه‌ای به سواد رسانه‌ای و بصیرت عمومی، تبدیل تهدید نظامی به انسجام ملی و تبدیل دشواری‌ها به مسئولیت مشترک میان مردم و مسئولان.

البته سخن گفتن از مقاومت نباید به معنای نادیده گرفتن رنج مردم باشد. مردم ایران در سال‌های اخیر فشارهای سنگینی را تحمل کرده‌اند؛ از مشکلات معیشتی تا اضطراب‌های امنیتی و هجمه‌های رسانه‌ای. پاسداشت مقاومت مردم زمانی واقعی است که با گره‌گشایی از زندگی آنان همراه باشد و همان‌گونه که مردم دزفول در دفاع مقدس فقط با شعار نایستادند بلکه با حضور، همیاری، صبر و ایمان ایستادند، امروز نیز مسئولان باید مقاومت مردم را با کارآمدی، عدالت، پاسخگویی و صداقت پاس بدارند. مردمی که زیر فشار می‌ایستند، حق دارند صدای روشن، برنامه دقیق و رفتار مسئولانه ببینند.