گروه رسانه ای سپهر

آخرین اخبار:
شناسه خبر:104854
الگوی سوم زن مسلمان؛

تعادل هوشمندانه میان خانواده و اجتماع در مکتب حضرت زینب (س)

تعادل هوشمندانه میان خانواده و اجتماع در مکتب حضرت زینب (س)

سپهر غرب، گروه اندیشه- طیبه اسدبیگی؛ پژوهشگر حوزه زنان و خانواده گفت: بزرگ‌ترین درس حضرت زینب (س) برای زن معاصر، ایجاد «تعادل هوشمندانه میان خانواده و اجتماع» است؛ زن تراز اسلام نه در انفعال سنت متحجر درجا می‌زند و نه با تقلید از الگوهای تک‌بُعدی و افراطی مدرن، اصالت خانواده و آرامش خانه را قربانی می‌کند. این همان «الگوی سوم» است که ثابت می‌کند اقتدار، حیا، مادری و کنشگری اجتماعی، نه‌تنها منافاتی باهم ندارند، بلکه مکمل یکدیگرند.
شاید برای شما هم بارها پیش آمده باشد؛ وقتی در تاریخ به نام حضرت زینب کبری (س) می‌رسیم، اغلب نخستین تصویری که در ذهنمان جان می‌گیرد، مرثیه‌خوانی، اشک و صبری بی‌انتها در برابر داغ‌های جان‌سوز کربلا است. شکی نیست که این سوگواری، بخش جدانشدنی و مقدسی از رسالت تاریخی پیام‌آور عاشورا بوده؛ ناله‌هایی که دستگاه ستم را رسوا کرد و پرچم مظلومیت اهل‌ بیت (ع) را برافراشته نگه داشت. اما پرسش اصلی این است؛ آیا منظومه شخصیتی این بانوی بی‌بدیل، فقط به همین نقطه ختم می‌شود؟ قطعاً خیر.
برای کشف ابعاد ناشناخته و متوازن سیره عقیله بنی‌هاشم، سراغ استاد دانشگاه و پژوهشگر حوزه زنان رفته و با وی گفت‌وگو کردیم.
در بخش نخست این گفت‌وگو که در شماره‌های قبلی روزنامه به چاپ رسید (https://sepehrgharb.ir/Press/ShowNews/104509) پای صحبت‌های دکتر فرشته روح‌افزا نشستیم تا فراتر از تصویر تک‌بُعدی حرکت کنیم. در آن گزارش گفتیم که حضرت زینب (س) سال‌ها پیش از عاشورا، استاد تفسیر، پناه علمی و نماد والای عفاف و حیا در جامعه بود و در کنار زندگی آرام و عزتمندانه در مدینه، برای یاری امام زمانش از تمام آسایش خود گذشت. این پژوهشگر حوزه زنان در بخش قبلی عنوان کرد که عزاداری‌های عقیله بنی‌هاشم هم نوعی مبارزه سیاسی و جهاد آگاهانه در امتداد سیره فاطمی بود و نه یک انفعال ناشی از شکست.
حالا در بخش دوم و پایانی این گفت‌وگو، مکمل آن ایستادگی را مرور می‌کنیم؛ درست در همان جایی که «مدیریت بحران» دوشادوش «پیام‌رسانی عاشورا» قرار می‌گیرد. می‌خواهیم ببینیم بانویی که سنگین‌ترین داغ‌های عالم را به دوش کشید، چطور بلافاصله از صبح روز یازدهم، فرماندهی کاروان اسرا را به دست گرفت، آرامش را به دل‌های لرزان کودکان بازگرداند و با عبارت جاودانه «ما رایت الا جمیلا»، جنگ روانی بنی‌امیه را خلع سلاح کرد؟
در این بخش، دکتر روح‌افزا به واکاوی خطبه راهبردی دربار دمشق، شکستن ترور رسانه‌ای یزید و ارائه الگوی زن امروز در جنگ ترکیبی و روایت‌ها می‌پردازد. اگر به‌دنبال فهم تمام‌عیار و همه‌جانبه از اقتدار زینبی هستید، در ادامه این گفت‌وگو را از دست ندهید.
* امروز در عصری زندگی می‌کنیم که به تعبیری «جنگ روایت‌ها» است؛ هرکس ابزار رسانه‌ای قدرتمندتری در دست داشته باشد، می‌تواند حقیقت را به نفع خود مصادره یا تحریف کند. با توجه به اینکه حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) در واقعه‌ کربلا عملاً رهبری و مدیریت روایت آن رخداد تاریخی را برعهده داشتند، چگونه می‌توان میان آن سیره و شرایط زن امروزی پیوند برقرار کرد؟ زن معاصر که امروز مدام با فضای مجازی و محیط‌های کاری درگیر است، چه مهارت‌هایی نظیر فن بیان، هوش اجتماعی و موقعیت‌سنجی را می‌تواند از حضرت الگو بگیرد تا در این میدان اثرگذار باشد؟
نکته‌ فوق‌العاده مهمی است. نخستین گام، داشتن قدرت «تشخیص حق از باطل» و مرعوب نشدن است. امروز در فضای مجازی شاهد جریان‌سازی‌های سنگین روانی هستیم؛ شیاطین عالم و رسانه‌های غربی مدام به‌دنبال القای یأس و ناامیدی در میان ملت هستند. یک روز با تهدیدهای فلان مقام آمریکایی و روز دیگر با بزرگ‌نمایی مشکلات، می‌کوشند جامعه را به این نتیجه برسانند که «کار تمام است و شکست خوردیم»؛ یعنی ایجاد رعب، تردید و انفعال.
دقیقاً همین وضعیت روانی در عصر عاشورا از سوی دستگاه اموی حاکم بود. آنان بعد از شهادت امام حسین (ع)، با دستگاه تبلیغاتی خود به اهل‌ بیت (ع) برچسب «خارجی» زدند؛ خارجی نه به معنای بیگانه‌ جغرافیایی، بلکه در اصطلاح آن روز یعنی «شورشی و خارج‌شده از دایره‌ دین و اطاعت از حاکم». این بزرگ‌ترین ترور شخصیت و تحریف رسانه‌ای تاریخ بود.
اما حضرت زینب (س) چگونه این جنگ شناختی و روایت وارونه را در هم شکستند؟ صرفاً با اتکا به یک مهارت ظاهری نبود، بلکه منظومه‌ای از ویژگی‌ها در وجود ایشان درهم تنیده شده بود که در سه بخش قابل بیان است:
1. استقامت، تقوا و اتکای تام به خداوند: حضرت زینب کمال دستورهای قرآنی را در رفتار خود متجلی کردند. هنگامی که ابن‌زیاد با غرور و استهزا پرسید: «کار خدا را با برادر و خاندانت چگونه دیدی؟»، ایشان پاسخی تاریخی و کوبنده دادند و فرمودند: «مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلاً» (جز زیبایی ندیدم). این کلام، تیر خلاصی بر پروپاگاندای پیروزی دشمن بود؛ نشان داد که فداکاری در راه خدا و ایستادگی بر سر حق، حتی اگر به قیمت سخت‌ترین بلاها باشد، عین فتح و زیبایی است و سیاهی و زبونی از آنِ ستمگران است.
2. دشمن‌شناسی و شناخت ترفندهای رسانه‌ای حریف: ایشان دستِ دشمن را می‌خواندند و اجازه نمی‌دادند ابتکار عمل روایت در دست حاکمیت جائر باقی بماند.
3. مخاطب‌شناسی، هوش اجتماعی و موقعیت‌سنجی: حضرت زینب سال‌ها در کوفه زندگی کرده و به زنان آن شهر درس تفسیر و اخلاق داده بودند؛ ایشان خلق‌وخوی مردم کوفه را کاملاً می‌شناختند. وقتی وارد شهر شدند، از همان بستر برای آگاهی‌بخشی استفاده کردند.
به‌عنوان نمونه، وقتی عده‌ای از مردم از روی ترحم نان و خرما به‌عنوان صدقه به سوی کودکان کاروان پرتاب می‌کردند، حضرت با درایت و اقتدار مانع خوردن این طعام‌ها شدند و فرمودند: «صدقه بر ما اهل‌ بیت (ع) حرام است!» این اقدام، یک اعتراض نمادین و افشاگرانه بود؛ وقتی زنی کوفی [از شاگردان پیشین حضرت] متعجب پرسید: «شما کیستید که صدقه بر شما حرام است؟»، حضرت با نگاهی روشنگرانه فرمودند: «آیا مرا نمی‌شناسی؟ من آموزگار دیروزِ شما در این شهرم؛ ما خاندان رسول‌الله هستیم!»
در میان هلهله‌ غافلان و پرتاب سنگ از پشت‌ بام‌ها، با چنین درایت، هوش رسانه‌ای و شجاعتی، در چند لحظه روایت باطل دشمن درهم‌ شکست و کوفه به کانون ندامت و پشیمانی تبدیل شد. این یعنی تسلط بر نبض زمان، شجاعت در ابراز حق و استفاده‌ هوشمندانه از کمترین امکانات برای رساندن صدای حقیقت؛ درسی که زن مسلمان و کنشگر امروز در مواجهه با جنگ رسانه‌ای و فضای مجازی، شدیداً به آن نیازمند است.
ایشان با یک اشاره فرمودند: «اُومَأَتْ إلَی النَّاسِ أَنِ اسْکُتُوا» (اشاره کردند که ساکت شوید) و چنان هیبتی کلامشان داشت که نفس‌ها در سینه‌ها حبس شد، زنگ شترها از صدا افتاد و سکوتی مطلق همه‌جا را فرا گرفت. این نفوذ کلام، صرفاً فن بیان نیست، بلکه برآمده از روحی بزرگ و متصل به ایمانی لایتناهی است. وگرنه یک انسان عادی اگر در محاصره‌ چنان جمعیتی که هلهله، تمسخر و سنگ‌اندازی می‌کنند، قرار گیرد، روحیه و توانش را می‌بازد و در لاک سکوت یا انفعال فرو می‌رود، چه رسد به اینکه مقتدرانه بر فرازی بایستد و خطبه بخواند!
این سبک از «جهاد تبیین» در سرتاسر زندگی اهل‌ بیت (ع) جاری بوده و کربلا تنها یک فراز از آن است. ما این‌ها را شنیده‌ایم، اما کمتر در آن‌ها تأمل کرده‌ایم. مگر مادرمان حضرت فاطمه‌ زهرا (س) این‌گونه نبودند؟ زنی که فرزندش سقط، همسرش مظلومانه در بند و جسمش به‌شدت مجروح شده (که با همان جراحت سنگین به شهادت می‌رسند)، وقتی به هوش می‌آید، بی‌درنگ برای دفاع از ولایت راهی مسجد می‌شود و آن خطبه‌ بنیان‌کن را ایراد می‌فرماید. حتی پس از آن، خانه به خانه‌ به دیدن اصحاب، مهاجرین و انصار می‌رود و چهره‌به‌چهره با نخبگان جامعه اتمام حجت می‌کند؛ این نهایت فداکاری و جهاد تبیین است.
همین سنت روشنگری است که در کوفه تکرار می‌شود. خطبه‌های حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) ورق را در کوفه کاملاً برگرداند. اگر این تبیین شجاعانه نبود، دستگاه بنی‌امیه ادعا می‌کرد «گروهی شورشی و خارجی از دین خارج شده بودند و فتنه خوابانده شد!» حاکمیت اموی برای بهره‌برداری تبلیغاتی، کاروان اسرا را در مسیری طولانی میان شهرها و روستاهای متعدد گرداند تا به خیال خود قدرت‌نمایی کند و رعب بیافریند؛ اما همین مسیر، با درایت حضرت زینب به بستر تبیین و افشای چهره‌ امویان بدل شد.
در این مسیر، زنان و کودکان نه‌تنها منفعل نبودند، بلکه استقامت را در عمل آموزش دادند. چه مصیبت‌هایی که کشیدند و چه کودکانی که در این راه جان باختند؛ اشعار و حماسه‌سرایی‌های بانوانی چون حضرت سکینه (س) در این مسیر، حقانیت کاروان را ثبت کرد. درنهایت کار به جایی رسید که یزید در شام مجبور به عقب‌نشینی شد و گفت تقصیر ابن‌ زیاد بود و به حضرت زینب اجازه‌ برگزاری عزاداری رسمی داد، عزاداری‌ای که خود به یک مانور پیروزی و بیداری سیاسی تبدیل شد.
این سطح از کنشگری و جهاد تبیین، با ایمان و عبودیت عجین است. نماز شب حضرت زینب بود که به فن بیان و کلام ایشان چنان عمق و نفوذی بخشید. بدون تقوا و اتصال معنوی، کلام اثرگذاری حقیقی نخواهد داشت؛ زن کنشگر مسلمان وقتی کلامش از اعماق جان و تقوایش بجوشد، می‌تواند تاریخ را ورق بزند.
* پیوند با شرایط امروز جامعه و نقش زنان
همان‌طور که مردان و رزمندگان ما در آسمان و زمین و خطوط مقدم نبرد جان‌فشانی می‌کنند، در پشت جبهه نیز زنان باید میدان‌دار جهاد تبیین و ایستادگی باشند. امروز دشمن تلاش می‌کند با فشارهای سنگین اقتصادی، تحریم و بمباران روانی در فضای مجازی، جامعه‌ ایرانی را دچار خستگی، ناامیدی، تردید و انفعال کند. حتی زخم‌ زبان‌ها، طعنه‌ها و حرف‌های آزاردهنده‌ای از سوی برخی افراد شنیده می‌شود؛ اما ایستادگی در برابر این هجمه‌ها، دقیقاً جهاد است.
همان‌گونه که محور مقاومت مردم مظلوم و مقاوم یمن، ایستادگی را از مکتب عاشورا آموختند و در اوج محاصره، خم به ابرو نیاوردند، مردم مؤمن ما نیز این مسیر روشن را با بصیرت ادامه می‌دهند. برای عبور از شبهات و فتنه‌ها، انسان به بینش، تقوا و همان اتصال معنوی زینبی نیاز دارد.
نکته‌ دیگر در ابعاد شخصیتی حضرت زینب (س)، «وارستگی از دنیا» و «مدیریت بحران» است. ایشان در مدینه به همراه همسرشان عبدالله‌بن‌جعفر در مرتبه خوبی از رفاه، عزت اجتماعی و تمکن مالی زندگی می‌کردند؛ شأن و منزلت ایشان چنان بود که هنگام سوار شدن بر مرکب، بنی‌هاشم پروانه‌وار حریمی از ادب و وقار گِردشان ایجاد می‌کردند تا چشم هیچ نامحرمی به قامتشان نیفتد. اما همین بانو، به‌خاطر آرمان و یاری امام زمان خویش، از تمام تعلقات مادی، خانه و فرزندانش چشم پوشید.
در روز یازدهم محرم، زنی که خود کوهی از داغ و مصیبت بر دوش داشت، در اوج بحران و اسارت، به‌تنهایی تمام زنان و کودکان پریشان را مدیریت و تک‌تک آن‌ها را سوار بر شترهای بی‌جهاز کرد و حتی در سخت‌ترین لحظه که امام سجاد (ع) با مشاهده‌ پیکرهای پاره‌پاره‌ شهدا بر خاک، نزدیک بود از شدت اندوه قالب تهی کنند، بر بالین امام حاضر شدند و با کلامی الهی و آینده‌نگرانه، به امام زمان خویش دلداری دادند و فرمودند: «مبادا بی‌تابی کنی؛ به خدا سوگند در آینده، این سرزمین زیارتگاه آزادگان خواهد شد و پرچمی در این‌جا برافراشته و چراغی می‌شود که هیچ طوفانی توان خاموش کردن آن را ندارد.» این یعنی مدیریت در اوج بحران؛ درسی جاودانه برای هر زن و مرد در طول تاریخ.
هر مظلومیتی در مسیر توحید، به سنت الهی بدل می‌شود؛ همان‌گونه که هزاران سال پیش حضرت هاجر برای یافتن قطره‌ای آب در پی تشنگی فرزندش، میان صفا و مروه هفت‌بار هروله و خداوند آن سعی را به یک فریضه و سنت ابدی در حج بدل کرد، در کربلا نیز ندای «وا محمدا» و زیارت اربعین حضرت زینب (س) پایه‌گذار یک سنت عظیم الهی شد. امروز حج تمتع سالانه حدود دو تا سه میلیون حاجی را گِرد هم می‌آورد، اما به برکت حرکت و تبیین زینبی، در اربعین حسینی جمعیتی بالغ‌بر 25 میلیون زائر از سراسر جهان گِرد می‌آیند.
حماسه‌ای که حضرت زینب با زیارت و پایه‌گذاری اربعین آفریدند، امروز به بستر و پیش‌زمینه‌ بیداری جهانی و عصر ظهور امام عصر (عج) تبدیل شده است. امروز صدای اربعین دیگر تنها منحصر به مسیر نجف تا کربلا نیست؛ شما می‌بینید در قلب آمریکا، در شیکاگو، راهپیمایی‌های چند ده هزار نفری برگزار می‌شود. در پایتخت‌های اروپایی و کشورهای آفریقایی جاهایی که شاید در گذشته نامی از اسلام اصیل نشنیده بودند، امروز ندای اربعین و عدالت‌خواهی حسینی به گوش همه رسیده است. یک قرن پیش شاید اربعین صرفاً یک آیین محدود بومی برای برخی از شیعیان عراق بود، اما امروز به بزرگ‌ترین رسانه‌ ظلم‌ستیزی جهان تبدیل شده است؛ مصداق بارز همان جهاد تبیین و پیروزی حقیقت بر ماشین جنگ روانی مستکبران.
* اقتدار، عفت و روان‌شناسی خطبه‌ تاریخی در شام
در دربار یزید، مجموعه‌ای از عفت، هیبت، هوش رسانه‌ای و شجاعت حضرت زینب متجلی شد. در اوج مصیبت، وقتی یزید مغرور تلاش می‌کند با ترور شخصیت و خوار کردن اسرا، روح آنان را درهم بشکند، حضرت زینب چنان از موضع عزت الهی با او سخن می‌گویند که تمام هیمنه‌ طاغوت فرو می‌ریزد. ایشان با صراحت می‌فرمایند: «اگرچه گردش روزگار مرا در موقعیتی قرار داده که با شخص فرومایه‌ای چون تو هم‌کلام شوم، اما بدان که شأن و منزلت من بسیار فراتر از آن است که حتی تو را شایسته‌ سرزنش و هم‌صحبتی بدانم!»
هنگامی که یزید با چوب‌دستی به لب و دندان مبارک سیدالشهدا جسارت می‌کند تا جگر کاروان را بسوزاند، حضرت زینب صحنه را مدیریت کرده و شمشیر کلام را از نیام برمی‌کشند:
ایشان خطاب به یزید فریاد می‌زنند: «أَ مِنَ الْعَدْلِ یَابْنَ الطُّلَقَاءِ تَخْدِیرُکَ حَرَائِرَکَ وَ إِمَاءَکَ وَ سَوْقُکَ بَنَاتِ رَسُولِ اللَّهِ سَبَایَا؟!» (آیا از عدالت است ای فرزند آزادشدگان [طُلقاء] که زنان و کنیزان خود را پشت پرده نشانده‌ای و دختران پیامبر خدا را به‌عنوان اسیر در کوچه و بازار می‌گردانی؟!).
ایشان با عبارت «یابنَ الطُّلقاء» گذشته‌ ننگین خاندان اموی را یادآوری می‌کنند؛ اینکه پیامبر در فتح مکه، ابوسفیان و نیاکان او را با بزرگواری آزاد فرمود و آنان بردگان رهاشده‌ اسلام هستند. سپس ریشه‌ این قساوت و خباثت را تحلیل روان‌شناختی و تاریخی می‌کنند و یادآور می‌شوند: چگونه می‌توان انتظار دلسوزی و انسانیت از فرزند و نواده‌ «هند جگرخوار» داشت که کینه‌ دیرینه‌ بدر و احد را در سینه دارد؟ این یعنی حضرت زینب نه ناله و التماس، بلکه ماهیت تربیت پلید و شجره‌ خبیثه‌ اموی را برای تاریخ افشا می‌کنند.
آن‌چنان این خطبه حساب‌شده، کوبنده و ویرانگر بود که حتی همسر خودِ یزید [هند] هراسان و با اعتراض از پشت پرده بیرون آمد و مجلس به هم ریخت، تا جایی که یزیدِ مست و متکبر مجبور به عذرخواهی و عقب‌نشینی شد و گناه این جنایت را به گردن ابن‌ زیاد انداخت! در تمام تاریخ بشر کجای عالم زنی اسیر و داغ‌دیده را دیده‌اید که در مقر فرمانروایی یک امپراتوری مقتدر، چنان خطبه‌ای بخواند که حاکم ستمگر را در کاخ خودش زمین‌گیر و بی‌آبرو کند؟
این است عظمت بانوی قهرمان کربلا؛ منظومه‌ای به هم‌پیوسته از حیای بی‌نظیر و عفاف استوار، حجاب و وقار خدشه‌ناپذیر در اوج بحران، عبادت خالصانه و شب‌زنده‌داری متصل به حق، بینش عمیق سیاسی و دشمن‌شناسی و جهاد تبیین و نطق اعجازگونه در قلب کانون دشمن.
اگر امروز امام راحل و شهدای عزیز ما بر سر اصول و آرمان‌ها ایستادند و تن به ذلت ندادند، از همین کلام جاودانه‌ حسینی و زینبی الگو گرفتند که: «مِثْلِی لا یُبَایِعُ مِثْلَهُ» (چون منی هرگز با چون اویی بیعت نخواهد کرد). این خط روشن تا پیروزی نهایی جبهه‌ حق، ادامه دارد.
* با تکیه بر مفهوم «الگوی سوم زن»، در مواجهه با تعارض‌های میان مسئولیت‌های خانوادگی و کنشگری‌های اجتماعی، زن امروز چه مهارتی را باید از سیره‌ حضرت زینب (س) وام بگیرد؟ به‌ بیان دیگر، مؤلفه‌های «زن مقتدر زینبی» در جامعه‌ امروز ما چه نمودهای عینی و کاربردی دارد؟
همان‌گونه که اشاره شد، سیره‌ حضرت زینب (س) یک منظومه‌ جامع است؛ یعنی شناساندن یزید زمان، تبیین حقیقت، تسلط بی‌نظیر بر عواطف در اوج بحران و تاب‌آوری در مواجهه با سخت‌ترین کمبودها (از گرسنگی و تشنگی گرفته تا خستگی مفرط، بی‌خوابی و داغ‌های طاقت‌فرسا). همه‌ این عناصر چون قطعات یک جورچین در کنار هم قرار می‌گیرند تا شخصیتی بی‌بدیل و تکرارناپذیر در تاریخ خلق شود؛ الگویی زنده که امروز الهام‌بخش زنان مقاوم در یمن، عراق، فلسطین و سراسر جغرافیای مقاومت و عدالت‌خواهی است.
اما در پاسخ به پرسش شما درباره‌ «الگوی سوم زن» و جامعه‌ امروز باید بگویم بزرگ‌ترین درس حضرت زینب (س) برای زن معاصر، «تعادل هوشمندانه و اولویت‌سنجی به‌موقع میان حریم خانواده و میدان اجتماع» است. زن تراز اسلام نه زنی منفعل و گوشه‌نشین و بی‌تفاوت به سرنوشت جامعه است (الگوی سنتی متحجر) و نه زنی که به‌نام حضور اجتماعی، اشتغال یا فعالیت‌های رسانه‌ای، اصالت خانواده، آرامش همسر و تربیت فرزندان را قربانی کند (الگوی مصرفی غرب).
نمودهای عینی زن مقتدر زینبی در شرایط کنونی جامعه در چند محور اساسی متجلی می‌شود:
1. حضور اجتماعیِ هوشیارانه و به‌هنگام:
زن آگاه زینبی، نبض زمانه را می‌شناسد. آنجا که اسلام، نظام اسلامی و مصالح جامعه نیازمند خروش، تبیین، رأی، حضور خیابانی یا دفاع علمی و فرهنگی است، بی‌درنگ و مقتدرانه در صحنه حاضر می‌شود؛ اما این کنشگری هرگز به معنای رها کردن سکان تربیتی خانه و وظایف همسری و مادری نیست.
2. مدیریت بحران معیشتی و اقتصاد خانواده:
امروز کشور ما درگیر یک جنگ همه‌جانبه‌ ترکیبی و اقتصادی است؛ تحریم‌های ظالمانه، فشارهای معیشتی و تورم، بار سنگینی بر دوش خانواده‌ها نهاده است. در این میدان، فرمانده اصلی آرامش و تاب‌آوریِ خانواده، «مادر» است. زنان صبور و فهیم ما در همین سال‌ها نشان داده‌اند چگونه با برنامه‌ریزی دقیق، قناعت، تدبیر اقتصادی و مهار اضطراب، هم خانه را در آرامش نگه می‌دارند و فرزندان را ازنظر روحی و روانی تأمین می‌کنند و هم اجازه نمی‌دهند دشمن با ابزار تحریم، بنیان خانواده را متلاشی کند. این همان استقامتی است که نمونه‌اش را در هیچ کجای دنیا نمی‌توان دید.
3. نظم، برنامه‌ریزی و اقتدار شخصیتی:
زن مقتدر امروز یاد می‌گیرد که در کوران سختی‌ها، دستپاچه نشود، روحیه‌اش را نبازد و با تکیه بر خودسازی و معنویت، تکیه‌گاه روانیِ همسر و فرزندانش باشد. او در خط مقدم جبهه‌ پایداری، هم به وظایف مادری‌اش تمام‌وکمال عمل و هم در بزنگاه‌ها، رسالت تبیینی و رسانه‌ای خود را برای صیانت از جبهه‌ حق، ایفا می‌کند.
این توازن، جوهره‌ «الگوی سوم» است؛ زنی که در مکتب حضرت زینب (س) پرورش یافته و نشان می‌دهد که اقتدار، حیا، خانه‌داری، مادری و کنشگری سیاسی- اجتماعی نه‌تنها منافاتی با یکدیگر ندارند، بلکه مکمل یکدیگر در مسیر تکامل انسان‌اند.
* بسیار سپاسگزارم، اگر به‌عنوان جمع‌بندی، نکته‌ پایانی مد نظرتان هست، بفرمایید.
به‌عنوان نکته‌ پایانی، می‌خواهم به معنا و جایگاه نام مبارک ایشان اشاره کنم: «زینب» یعنی «زینُ أَب» (زینت پدر)؛ زینت امیرالمؤمنین علی (ع).
بیندیشیم که امیرالمؤمنین (ع) کیست؟ شخصیتی که پیامبر اکرم (ص) او را برادر خویش خواند، در لیلةالمبیت با جان‌فشانی در بستر پیامبر خوابید و قله‌ تمام فضایل بشری است. در کنار ایشان، حضرت فاطمه‌ زهرا (س) قرار دارند؛ انسان‌های کاملی که بر تارک تاریخ بشریت مانند خورشید بلکه فراتر از هر نوری می‌درخشند و بی‌همتا هستند. حال چه عظمتی در وجود یک دختر نهفته است که خداوند و اولیایش او را «زینت» چنین پدری نامیده‌اند؟!
درخواست دلسوزانه‌ من از پژوهشگران، رسانه‌ها و جامعه این است؛ شخصیت حضرت زینب (س) را تنها در یک بُعد محدود نکنید!
البته که مراقبت و تیمارداری از بازماندگان و امام سجاد (ع) یکی از جلوه‌های درخشان ایثار ایشان بود و نام‌گذاری «روز پرستار» به نام مبارکشان، بسیار به‌جا و ارزشمند است؛ اما تقلیل دادن حضرت زینب صرفاً به نقش پرستاری، کم‌لطفی به این اقیانوس بی‌کران است.
اگر روزی برای «اهل عبادت و شب‌زنده‌داری»، روزی برای «مجاهدان و مبارزان فی‌سبیل‌الله»، روزی برای «فرماندهان مدیریت بحران»، روزی برای «اهل خطابه و جهاد تبیین» و روزی برای «نمادهای صبر و استقامت» بخواهیم نام‌گذاری کنیم، نام حضرت زینب (س) باید بر تارک تمام این مناسبت‌ها بدرخشد؛ چراکه ایشان جامع همه‌ این کمالات بودند.

ارسال نظر

سوال: تعداد پا انسان؟ 2

*شرایط و مقررات*
کلمه امنیتی را بصورت حروف فارسی وارد نمایید
بعنوان مثال : پایتخت ارمنستان ؟ ایروان
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.
پربازدیدترین آخرین اخبار