غذا خوردن مقابل تلویزیون می‌تواند فرصت گفت‌وگو و تعامل عاطفی میان اعضای خانواده را کاهش دهد و توجه افراد را از نشانه‌های گرسنگی و سیری منحرف کند. با این حال، روشن بودن تلویزیون به‌تنهایی نشانه‌ای از مشکل روانی نیست؛ نگرانی زمانی جدی می‌شود که این عادت جای ارتباط خانوادگی را بگیرد.
روان‌شناس، گفت: خاموش بودن تلویزیون احتمال گفت‌وگوی مستقیم، تماس چشمی و واکنش متقابل میان اعضای خانواده را بیشتر می‌کند. وقتی توجه افراد به برنامه‌های تلویزیونی معطوف باشد، گفت‌وگوها ممکن است به جملاتی کوتاه و پراکنده محدود شود و اعضای خانواده کمتر درباره تجربه‌ها و احساسات خود با یکدیگر صحبت کنند.
نرگس حسینی‌نیا، با اشاره به ارتباط غذا خوردن همراه با تلویزیون و برخی الگوهای ناسالم تغذیه‌ای افزود: پژوهش‌ها از ارتباط میان این عادت و رفتارهای ناسالم غذا خوردن حکایت دارند، اما این‌که تلویزیون به‌تنهایی موجب پرخوری عصبی یا اختلال تغذیه‌ای می‌شود، ادعایی علمی نیست. حواس‌پرتی هنگام غذا خوردن ممکن است توجه فرد را به نشانه‌های گرسنگی و سیری کاهش دهد و باعث شود سریع‌تر یا بیشتر غذا بخورد. اختلالات تغذیه‌ای معمولاً از مجموعه‌ای از عوامل زیستی، روان‌شناختی، خانوادگی و محیطی تأثیر می‌پذیرند.
به گفته وی، اگر اعضای خانواده نتوانند حتی یک وعده را بدون تلویزیون صرف کنند، خاموش کردن آن تنش و پرخاشگری به‌دنبال داشته باشد یا تلویزیون به ابزاری برای فرار از گفت‌وگو تبدیل شود، لازم است الگوی ارتباطی خانواده بررسی شود.
این روان‌شناس همچنین تأکید کرد که سکوت سر سفره به‌تنهایی نشانه تعارض نیست و ممکن است به خستگی، ویژگی‌های شخصیتی یا عادت مربوط باشد. اما سکوت دائمی همراه با بی‌تفاوتی، فاصله عاطفی، اجتناب از گفت‌وگو یا دلخوری‌های طولانی می‌تواند نشانه مشکلات ارتباطی باشد؛ بنابراین نباید صرفاً بر اساس سکوت درباره خانواده قضاوت کرد.
برای تغییر این عادت، حسینی‌نیا پیشنهاد کرد خانواده‌ها به‌جای وضع ناگهانی قوانین سخت‌گیرانه، با توافق، یک وعده در روز یا چند وعده در هفته را بدون تلویزیون امتحان کنند. گفت‌وگو درباره اتفاق جالب روز، فیلم، موسیقی، دوستان، مدرسه یا ورزش می‌تواند جایگزینی برای تماشای تلویزیون باشد. والدین نیز باید خودشان الگوی این تغییر باشند و از نصیحت، انتقاد و بازخواست نوجوانان در زمان غذا پرهیز کنند. پرسش‌های خلاقانه و فضای امن و صمیمی کمک می‌کند سفره به فرصتی برای همراهی و گفت‌وگو تبدیل شود.