آیت‌الله جاودان گفت: هر شهر، روستا و هرجایی در عالم انسانی، روی زمین ستونی دارد که با آن ستون پابرجا است که اگر نباشد، نابود می‌شود و امام، ارکان این بلاد است.

آیت‌الله محمدعلی جاودان؛ استاد برجسته اخلاق شهر تهران در جلسه هفتگی درس اخلاق خود که به‌صورت مجازی برگزار شد، با اشاره به اهمیت حضور امام در زمین گفت: از صدر خلقت آدم(ع)، زمانی نیست که عالم خالی از امام باشد.

وی ادامه داد: حضرت آدم(ع) نخستین امام آن زمان بود و تا پایان جهان، امام است و زمین و عالم. جامعه انسانی با بودن امام برقرار است و انسان روی زمین وجود دارد.

این استاد اخلاق وجود امام را از ارکان بلاد دانست و گفت: در ادعیه و زیارات آمده که امام ارکان بلاد است. هر شهر، روستا و هرجایی در عالم انسانی، روی زمین ستونی دارد که با آن ستون پابرجا است که اگر نباشد نابود می‌شود و امام، ارکان این بلاد بوده و این مقام تکوینی ایشان است.

آیت‌الله جاودان امام را شاهد و ناظر اعمال همه انسان‌ها دانست و بیان کرد: ما ائمه(ع) را به‌عنوان شاهد می‌دانیم و آن بزرگواران شاهد اعمال خلایق هستند؛ یعنی اگر امام نباشد، انسانی نیست و جهان انسانی نابود می‌شود. در جنبه تربیتی و تشریعی عالم انسانی، امام شاهد و ناظر بر همه موجودات انسانی است و هیچ‌کس هیچ کاری نمی‌کند، مگر اینکه در محضر امام انجام می‌دهد که اگر انسان این را بفهمد، چقدر فرق می‌کند.

این استاد اخلاق بیان کرد: داستانی نقل است که می‌گویند، یک جوانی بود که خدمت بزرگی می‌رسید و آن بزرگ به وی گفت: شما چقدر قرآن می‌خوانید؟ وی عرض کرد: هرشب یک ختم قرآن انجام می‌دهم. آن بزرگ گفت: از امشب وقتی قرآن می‌خوانی، فکر کن من جلوی تو نشسته‌ام و قرآن بخوان. آن جوان هم شب که داشت قرآن می‌خواند، در تصورش آورد که استادش جلوی او نشسته و قرآن خواند. صبح که استاد از او پرسید دیشب با این تصور چقدر قرآن خواندی؟ عرض کرد: نصف قرآن را بیشتر نتوانستم بخوانم؛ یعنی وقتی مراقبت حضور شما را می‌کردم، نتوانستم بیشتر بخوانم.

وی ادامه داد: این استاد گفت: امشب فکر کن که امام‌زمان(عج) یا خاتم‌الانبیا(ص) در برابرت نشسته و قرآن بخوان. صبح آمد و گفت: یک سوره بیشتر نتوانستم بخوانم، چون این‌قدر عظمت آن حضور را که تصور می‌کردم، زیاد بود که چنین بزرگی در برابر من نشسته است، در من تأثیر گذاشت و من نتوانستم یک سوره بیشتر بخوانم.

این استاد حوزوی افزود: استاد گفت: حالا امشب فکر کن که خدای متعال که نازل‌کننده این قرآن است، در برابر تو نشسته و تو در برابر خدای متعال قرآن بخوان. صبح روز بعد این جوان دیگر اصلاً کلاس درس نیامد و رفتند سراغ او و دیدند فوت کرده است و اصلاً تحمل نکرده در محضر الهی قرآن بخواند.

آیت‌الله جاودان گفت: حالا این داستان است. گفته‌اند که این استاد، یک استاد تمام نبود که اگر بود، این‌قدر او را تندتند جلو نمی‌برد که شب چهارم در محضر الهی باشد، درصورتی که نخست به جوان حضور خودش را می‌گفت و بعد از مدت‌ها که آماده شد و توانست تحمل کند، یک مرتبه بالاتر را می‌گفت.

این استاد اخلاق با اشاره به روایتی درباره اینکه امام‌علی(ع) فرموده‌اند که من خدای ندیده را عبادت نمی‌کنم، گفت: در روایات اهل سنت و شیعه آمده که از امیرالمؤمنین(ع) سوال کردند که آیا خدای خود را دیده‌ای؟ حضرت هم فرمود: من خدایی را که نبینم، عبادت نمی‌کنم. اما متأسفانه برای ما که عبادت می‌کنیم خدا غایب هم نیست، حتی به اندازه یک موجود غایب که ما یادش می‌کنیم، ممکن است نباشد تا چه برسد که ما در محضر او نماز بخوانیم! اصلاً هیچ.

وی ادامه داد: اما حضرت می‌فرماید من خدایی را که نبینم عبادت نمی‌کنم، حالا حضرت در محضر خدا دارد نماز می‌خواند و این شخص چقدر باید بزرگ باشد که چنین بگوید و نماز او چقدر قیمت دارد. این منتهای راه انسان است که به جایی برسد که در محضر خدای تبارک و تعالی عبادت می‌کند و اصلاً زندگی می‌کند.

این استاد اخلاق افزود: این مقامات برای همه مقدور است، ولی مشکل آن آواری است که ما بر سر خود ریخته‌ایم. مثلاً شما زیر یک ساختمان 100 طبقه نشسته‌اید و این ساختمان روی شما خراب شده است و فرض زنده ماندید، ولی این آوار 100 طبقه روی شما است و شما می‌خواهید نور خورشید را ببینید، اما نمی‌شود.