معاون گردشگری کشور گفت: با وجود چالش‌ها و محدودیت‌ها از سال 2023 تاکنون، این معاونت و اداره کل توسعه گردشگری داخلی با تکیه بر تلاش خستگی‌ناپذیر کارشناسان، مسیر پذیرش را متحول کرده‌اند؛ به‌گونه‌ای که تعداد روستاهای منتخب از یک روستا در سال‌های 2023 و 2024، به سه روستا در سال 2025 افزایش یافته است.
انوشیروان محسنی بندپی در نشست بازنگری و بررسی نهایی پرونده‌های نامزدی روستاهای جهانی که به‌صورت برخط با حضور کارشناسان ارشد گردشگری برگزار شد، ابراز کرد: با وجود چالش‌ها و محدودیت‌ها از سال 2023 تاکنون، این معاونت و اداره کل توسعه گردشگری داخلی با تکیه بر تلاش خستگی‌ناپذیر کارشناسان، مسیر پذیرش را متحول کرده‌اند؛ به‌گونه‌ای که تعداد روستاهای منتخب از یک روستا در سال‌های 2023 و 2024، به سه روستا در سال 2025 افزایش یافته است.
این مقام مسئول با تأکید بر نقش گروه‌های بازدید میدانی در مناطق صعب‌العبور، اظهار کرد: معرفی این روستاها در سالی که کشور شاهد مجاهدت و ایثار است، می‌تواند نقطه‌ای امیدبخش و شادی‌آور در جامعه ایجاد کند.
وی افزود: روستاهای پامنار (خوزستان)، گیسوم (گیلان)، شانه‌تراش (مازندران)، ریاب (خراسان رضوی)، درک (سیستان و بلوچستان)، قلعه‌بالا (سمنان)، موئیل (اردبیل) و مصر (اصفهان) به‌عنوان روستاهای منتخب ایران در سال 2026 با بهترین روستاهای جهان برای قرار گرفتن در فهرست روستاهای جهانی، رقابت می‌کنند.
معاون گردشگری کشور بر اهمیت تولید محتوای متنی و تصویری با محوریت نوآوری، هم‌زیستی با محیط زیست و مشارکت جامعه محلی تأکید کرد و گفت: این موارد نقشی تعیین‌کننده در ارزیابی‌های سازمان جهانی گردشگری دارند.
محسنی بندپی با یادآوری مهلت ارسال مستندات تا روز جمعه و اعلام آمادگی گروه پشتیبانی برای بارگذاری مدارک، از مدیران استانی خواست تا با برقراری ارتباط مستمر، از ارسال به‌موقع اطلاعات اطمینان حاصل کنند. در روزهای پنجشنبه و جمعه هفته آینده، فرصتی در قالب «آخرین فراخوان» برای ورود استان‌های جدید به این روند، بررسی می‌شود.
در این نشست که با هدف تکمیل استانداردهای لازم برای پذیرش در سازمان جهانی گردشگری (UN Tourism) برگزار شد، همه پرونده‌های استانی براساس 9 شاخص کلیدی و بنیادین مورد تحلیل و نقد قرار گرفتند. این شاخص‌ها که محورهای ارزیابی جهانی را تشکیل می‌دهند، شامل منابع فرهنگی و طبیعی، حفاظت از میراث ملموس و ناملموس، پایداری اقتصادی، پایداری اجتماعی، زیرساخت‌ها، ایمنی و بهداشت، حکمرانی و حمایت‌های دولتی، زنجیره ارزش و پایداری زیست‌محیطی هستند.