سپهرغرب، گروه ورزشی: حامد امیری که روزی با درخشش در مسابقات مردان آهنین از قهرمانان مطرح لرستان محسوب می‌شد، بر اثر یک حادثه ویلچرنشین شد؛ اما وی با پشتکار خود نشان داد در هر شرایطی می‌توان قهرمان بود.

روزانه در نقاط مختلف کشور شاهد تصادفات رانندگی هستیم؛ در این‌گونه حوادث بعضاً افرادی دچار ضایعه نخاعی می‌شوند، چنان که بر اساس آمار سالانه بیش از پنج هزار نفر در کشور به این معلولیت دچار می‌شوند.

در بسیاری از مواقع وقتی فرد دچار ضایعه نخاعی می‌شود، زندگی برای او و خانواده‌اش تیره‌وتار شده و معمولاً به افسردگی دچار می‌شود و دیگر امید چندانی برای ساختن یک زندگی همراه با موفقیت در او باقی نمی‌ماند؛ اما همیشه افرادی بوده‌اند که برای ممکن ساختن غیرممکن‌ها متولد می‌شوند.

حامد امیری جوان لرستانی که در سال 1361 در شهرستان خرم‌آباد به دنیا آمد، یکی از همین افراد است.

او در دوران کودکی با توجه به شرایط خوب جسمانی‌اش به فعالیت در رشته‌های سنگین و سخت می‌پرداخت، تا جایی که در مسابقات مردان آهنین ایران به‌عنوان نماینده لرستان درخشش خوبی داشت؛ اما این قهرمان لرستانی در یکی از روزهای سال 91 در اثر سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شد.

بعد از این اتفاق همگان خیال می‌کردند که حامد امیری تا پایان عمر خانه‌نشین می‌شود، خود او نیز دو سال پس از تصادف به همین حرف معتقد بود؛ اما یک روز تصمیم گرفت به همگان نشان دهد که استعداد ورزشی حامد امیری با معلولیت او از بین نرفته است.

او به توانایی خود ایمان داشت، اما این برای بازگشت به دنیا ورزش حرفه‌ای کافی نبود؛ بنابراین به تمرین کردن و تلاش بیش‌ازحد پرداخت و توانست بعد از دو سال از تصادفش، مدال نقره مسابقات بین‌المللی را بگیرد.

در این گفت‌وگو سعی شده زندگی این مرد خستگی‌ناپذیر عرصهٔ ورزش را برای مردم بازگو کنیم.

  مصاحبه را با پرسشی که همیشه از ورزشکاران جانباز و معلول می‌شود، آغاز می‌کنیم؛ چرا و چگونه ورزشکار شدید؟

در دوران نوجوانی با توجه به شرایط فیزیکی خوبی که داشتم، در رشته‌های پرتاب دیسک و وزنه‌برداری شرکت کرده و حتی موفق به کسب مدال‌های کشوری شدم.

با توجه به علاقه‌ای که نسبت به ورزش‌های قدرتی داشتم، در دوران جوانی وارد رشته قوی‌ترین مردان شدم و بیش از 11 سال به‌صورت حرفه‌ای در این حوزه فعالیت کردم که ثمره آن شرکت در هشت دوره مسابقات قوی‌ترین مردان ایران و چهار مرتبه راه‌یابی به فینال این مسابقات بود.

  از آن حادثه تلخ که خانه‌نشینتان کرد بگویید و اینکه چطور به زندگی عادی بازگشتید؟

سال 91 در حال آماده‌سازی خود برای شرکت در مسابقات جهانی بودم که در اثر یک تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم، در اثر این حادثه بیش از دو سال بر روی تخت در گوشه‌ منزل قرار داشتم و در همین دوران دوساله وزنم از 176 کیلوگرم به 72 کیلوگرم کاهش یافت.

در طول این دوران از نظر روحی و جسمی با شرایط سختی روبرو بودم و وضعیت من باعث ایجاد ناراحتی زیادی در خانواده شده بود، به‌جرئت می‌توانم بگویم که از زندگی ناامید شده و تنها آرزویی که داشتم دیدن حیاط منزلمان بود.

برای من که یک روز در مسابقات قوی‌ترین مردان ایران هواپیما، ماشین و قطار جابه‌جا می‌کردم، واقعاً دردناک بود که نمی‌توانستم بر روی پاهای خود بایستم.

اما بعد از گذشت دو سال یکی از دوستان به من پیشنهاد شروع دوباره ورزش را داد، همین پیشنهاد باعث ایجاد امیدواری و حس زندگی جدیدی در من شد و بعد آن شروع به تمرینات برای بازگشتی دوباره به دنیای ورزش حرفه‌ای کردم و بعد از دو ماه اولین مسابقه خود را در حوزه معلولین انجام دادم.

 از شروع دوران ورزشی جدیدتان بگویید؟

بعد از شروع دوباره ورزش، طی مدت‌زمانی کوتاه توانستم در مسابقات بین‌المللی در رشته پرتاب دیسک مدال نقره کسب کنم که همین مدال باعث ایجاد امید و روحیه برای کسب موفقیت‌های بیشتر شد.

بعد از یک سال تمرین شبانه‌روز، توانستم ورودی المپیک برزیل را کسب کنم و طی این مسابقات در حالی ‌که در یک کلاس بالاتر شرکت کرده بودم، موفق به کسب مدال نقره در رشته پرتاب وزنه طی مسابقات پارالمپیک ریودوژانیرو شدم.

هر مدالی که کسب می‌کردم، امید و تلاشم را برای به‌دست آوردن موفقیت‌های دیگر بیشتر می‌کرد و همین امر باعث شد در مسابقات جهانی 2017 لندن در رشته پرتاب نیزه نقره و در رشته پرتاب وزنه برنز کسب کنم.

آخرین مسابقاتی که در آن شرکت کردم، مسابقات آسیایی جاکارتا بود که موفق به کسب دو مدال طلا در رشته‌های پرتاب وزنه و نیزه و کسب مدال برنز در رشته پرتاب دیسک شدم؛ در حالی که در هر سه رشته رکورد آسیا را نیز جابه‌جا کردم.

 بعد از کسب این موفقیت‌ها، آیا فکر می‌کنید که معلولیت محدودیت است؟

معلولیت محدودیت نیست، انسان در هر شرایطی توانایی پیشرفت را دارد؛ اگر توانایی از انسان گرفته شود، مطمئن باشید که توانایی دیگری در او تقویت ‌شده و تنها او باید با تلاش و پشتکار استعدادهای نهفته خود را پیدا کند.

 چه پیشنهادی برای افرادی دارید که با معلولیت خود کنار نیامده‌اند؟

به آن‌ها پیشنهاد می‌کنم هدفی را برای خود درنظر بگیرند و مطابق با آن گام بردارند و به این موضوع ایمان داشته باشند؛ درست است عضوی از بدنشان کم شده، اما مطمئناً خیلی استعدادهای دیگر در آن‌ها شکوفا می‌شود و بدانند با معلولیت چیزی از انسان بودن‌ و پیشرفت کردن از بین نرفته است.

 تصورتان از دنیای معلولان تا پیش از تصادف چه بود؟

هنگامی ‌که معلول نبودم، همیشه نگاهی همراه با حس دلسوزی نسبت به این افراد داشتم؛ اوایلی که خود نیز دچار معلولیت شدم، از وضعیت جسمانیم خجالت می‌کشیدم. اما از روزی که اعتماد به ‌نفسم را به‌دست آوردم، متوجه شدم که دنیای معلولین صد مرتبه از دنیایی که افراد سالم برای خود ساخته‌اند، از لحاظ معنویت و انسانیت بالاتر است.

اما متأسفانه بارها و بارها این موضوع را حس کرده‌ام که برخی افراد سالم ما معلولان را از خودشان نمی‌دانند و من در این سال‌ها به سهم خودم سعی کرده‌ام جامعه معلولان و توانمندی این قشر را به افراد سالمی که پذیرش دنیای ما برایشان سخت است، ثابت کرده و نشان دهم که ما معلولین را نباید دست‌ کم گرفت.

 ظاهراً دل ‌پری از شرایط پیرامونی برای معلولان ‌ به‌ویژه ورزشکاران جانباز و معلول دارید؟

باور کنید که معلولان حق دارند از وضعیت ورزشی خود ناراضی باشند؛ در همین بازی‌های جاکارتا بهتر از ورزشکاران سالم نتیجه گرفتیم، اما متأسفانه بازتاب نتایج کاروان ما در قیاس با بازتاب نتایج ورزشکاران سالم شاید یک‌درصد هم نبود.

 عملکرد مسئولان استانی در حوزه ورزش معلولان چگونه است؟

تمامی استان‌ها از ورزشکاران معلولی که در بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال شدند، تقدیر به عمل ‌آورده‌اند؛ اما متأسفانه در استان لرستان هنوز تقدیری صورت نگرفته، از لحاظ امکانات ورزشی نیز شهر خرم‌آباد بهترین امکانات دومیدانی کشور در حوضه رشته‌های پرتابی دارد، اما متأسفانه در حوزه امکانات بدنسازی با کمبودهای فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم.

اگر مسئولین خواهان کسب نتیجه در پارالمپیک بعدی هستند، باید ازنظر امکانات و مسائل مالی کمک‌های بیشتری به ورزشکاران معلول کنند.

هم‌اکنون ماهانه مبلغ 400 هزار تومان به خاطر نقره المپیک توسط وزارت ورزش و جوانان به من پرداخت می‌شود، این در حالی است که هزینه‌های ماهانه آماده‌سازی برای پارالمپیک بیش از 12 میلیون تومان است.

 هدف نهایی شما در ورزش کجاست؟

هدف نهایی من کسب مدال طلای پارالمپیک و شکستن رکوردهای جهان و المپیک در رشته‌های ‌پرتاب دیسک، وزنه و نیزه است.