از اواسط مارس 2020 که تمام ورزش‌های حرفه‌ای در سرتاسر جهان در حال آمادگی و برنامه‌ریزی عملکردی برای المپیک بودند، ورزش به عنوان یک کسب و کار تجاری با مشاهده تعطیلی‌های قریب‌الوقوع و ناتوانی ورزشکاران، مدیران، مربیان و مشاوران روانی برای تداوم ایفای نقش خود در سازمان‌های مربوطه با یک تغییر جهت آنی مواجه شد.

نتیجه فزونگر این تعطیلی و توقف ناگهانی و یا ورود به مرحله بحران، بروز مشکلات روانشناختی و هیجانی در ورزشکاران و مربیان بود، همچنین در سطح جمعیت عمومی که ورزشکاران نیز جزئی از آن محسوب می‌شوند، تعداد موارد خشونت خانگی، خودکشی و تعصب‌ها و سرسختی‌های غیرمنطقی افزایش یافت.

با توجه به چالش‌های مربوط به فاصله گذاری اجتماعی در سرتاسر جهان، در روانشناسی ورزشی-فرهنگی مطالب زیادی در مورد تفاوت در رویکردهای جمعی و فردی در داخل فرهنگ‌ها و بین فرهنگ‌ها منتشر شده است، با این وجود یکی از رایج ترین مشکلات این بود که هر ورزشکار برای کنار آمدن با انزوای اجتماعی خود رویکردی منحصر به فرد داشت.

برخی فرهنگ‌ها و ملیت‌ها به صورت رسمی فاصله اجتماعی شامل فاصله شش فوتی را پذیرفته‌اند. در فرهنگ‌هایی نظیر فرهنگ اسپانیایی و لاتین، تعامل اجتماعی در فواصل فیزیکی نزدیک‌تر رخ می‌دهد و در این فرهنگ‌ها در آغوش کشیدن و دست دادن با دوستان و همکاران و همچنین خانواده کاملا عادی است و نمی‌توان چنین فرض کرد که در لیگ اصلی بیسبال، بوکس حرفه‌ای و یا تیم فوتبال، تمام ورزشکاران به شیوه مشابه انتقال ناگهانی و ضروری به فاصله فرهنگی رسمی را تجربه کرده‌اند چراکه برخی از آن‌ها به راحتی فاصله گذاری اجتماعی را پذیرفته‌اند و برخی در پذیرش آن مشکلات زیادی تجربه کرده‌اند.

اثرات منفی

بر اساس آنچه که از طریق مطالعه و عمل در حوزه هویت ورزشکاران می‌دانیم و همچنین با استناد به مواجهه‌های عملی، ورزشکاران با عملکرد بالا- هم مبتدی و هم حرفه ای- که بر هویت ورزشی خود تاکید می‌کنند، در حوزه ورزش حرفه‌ای، از نظر میزان تاکید بر هویت ورزشکاری تفاوت‌های فردی وجود دارد، درست همانطور که از نظر تعداد هویت‌هایی که شخصیت یک شخص را تشکیل می‌دهند تفاوت‌هایی مشاهده می‌شود.

اغلب مراجعان دارای خانواده و همسر و برخی دارای کسب و کار و شرکت هستند. با این حال به این باور رسیده‌ایم که شغل سودآور ورزشکاران حرفه‌ای همان فعالیت‌های ورزشی است، در نتیجه تاکید بر هویت ورزشکاری قوی‌تر و عمیق‌تر است. هر چند ممکن است این میزان از اهمیت و تاکید نامتناسب باشد اما با توجه به تعهد دیرینه هر ورزشکاری به عملکرد عالی در ورزش، برخی ورزشکاران به ندرت به بررسی سایر نقش‌ها و زمینه‌ها می‌پردازند و درنتیجه از سلب هویت و یک هویت محدود و منفرد بسیار رنج می‌برند که این موضوع در دوران شیوع بیماری همه گیر و به سبب انزوای اجتماعی بسیار نامطلوب و مخرب است.

چالش‌هایی که از تاکید بیشینه بر هویت ورزشی حاصل می‌شود شامل افزایش احتمال اضطراب، افسردگی، اعتیاد و سایر مشکلات سلامت روانی است، به عنوان مثال بین 22 مارس و 14 آوریل، درصد بازیکنان حرفه ای فوتبال که نشانه‌های افسردگی از خود نشان می‌دادند دو برابر شد و انجمن‌های بازیکنان ملی یک بررسی پیمایشی با حضور 1602 بازیکن حرفه ای فوتبال در کشورهایی که اقدامات چشمگیری برای جلوگیری از گسترش کووید-19 انجام داده بودند، مانند قرنطینه خانگی، اجرا کردند.

در این پیمایش هزار و صد و سی و چهار بازیکن مرد با میانگین سنی 26 و 468 بازیکن زن با میانگین سنی 23 حضور داشتند و 22 درصد از بازیکنان زن و 13 درصد از بازیکنان مرد نشانه‌های مربوط به تشخیص افسردگی را گزارش کردند، همچنین 18 درصد از زنان و 16 درصد از مردان نشانه‌های مربوط به تشخیص اضطراب تعمیم یافته را گزارش کردند.

موضوعی که برای برخی افراد در تقابل با فرصت دوباره برای برقراری ارتباط مجدد وجود دارد، این است که قراردادهای بازی کوتاه مدت آن‌ها در معرض خطر قرار دارد. به عنوان مثال بوکسری که بعد از هر مسابقه دستمزد خود را دریافت می‌کند، اگر مسابقه ای نباشد درآمدی نیز در کار نخواهد بود. همچنین برای ورزشکاران حرفه ای جوان که از نظر وضعیت مالی با مشکلات گسترده ای مواجه هستند، بحث در مورد مشکلات و محدودیت‌های مالی به ابعاد استرس آور زندگی آن‌ها می‌افزاید و باید خاطرنشان کرد که تعداد زیادی از ورزشکاران جوان با قراردادهای کمتر به خانه‌های خود بازگشته و در حال حاضر در کنار والدین یا خانواده گسترده خود زندگی می‌کنند.

دومین گروه ورزشکاران افرادی هستند که به تنهایی زندگی می‌کنند، این ورزشکاران در مقایسه با ورزشکارانی که در کنار اعضای خانواده خود هستند از نظر اجتماعی منزوی تر شده اند.

در این مطلب که از سوی امین ضمیری، روانشناس ورزشی هیئت پزشکی ورزشی استان خوزستان تهیه شده و از سوی فدراسیون پزشکی در اختیار ایسنا قرار گرفته آمده است: در نهایت نیز ورزشکاران که در راس استقلال مالی قرار دارند همراه با خانواده جوان خود با مشکلات زیادی دست به گریبان بوده و همچنان منتظر کاهش محدودیت‌ها و مفهوم پردازی مجدد و اجتناب ناپذیر تمرین حرفه ای و رویدادهای ورزشی متعاقب که لاجرم با حضور طرفداران کمتری برگزار خواهند شد، هستند.

باید بدانیم در بین ورزشکاران سوالات متعددی در مورد اختلال و وقفه در مسیر حرفه‌ای کنونی و زندگی مالی و امرار معاش آن‌ها مطرح شده است، این سوالات برای ورزشکاران کشورهای درحال توسعه که منابع مالی چندانی در اختیار ندارند عمیق‌تر و جدی‌تر هستند.

اثر مثبت

با توجه به اینکه این بیماری همه‌گیر با چالش‌های هویتی همراه است- همانند هر تحول غیرمنتظره‌ای- احتمال افزایش غنای شخصی نیز وجود دارد. در این مورد که طولانی‌تر از آن چیزی است که قبلا پیش‌بینی شده بود، برای ورزشکار با انگیزه و هدف‌محور نوعی سکون و بی‌حرکتی ایجاد شده است، اما این لحظات سرشار از فرصت‌هایی برای رشد کلی و فراگیر هستند.

ورزشکاران می‌توانند زمانی را که قبلا صرف تمرین‌های فشرده و طولانی مدت می‌شد اکنون به پرورش هویت شخصی، روابط موجود و کاوش در گستره علائق غیرورزشی خود اختصاص دهند و این درنگ آنی فرصتی برای پرورش روابط و در عین حال پرورش خویشتن است.