عملیات پاکسازی و ساماندهی پیاده‌راه غذای کرمانشاه با اجرای رای کمیسیون ماده 100 شهرداری و دستور مرجع قضایی آغاز شد؛ اقدامی که به پرونده یکی از پروژه‌های پرحاشیه مدیریت شهری پایان داد. پروژه‌ای که از سال 1399 با هدف توسعه گردشگری شهری، ایجاد فضای تفریحی و رونق کسب‌وکار آغاز شد اما طی حدود پنج سال نتوانست به جایگاه پیش‌بینی‌شده برسد.
پیاده‌راه غذا که در زمان آغاز به عنوان یکی از طرح‌های جدید و متفاوت شهری کرمانشاه معرفی شد، قرار بود محلی برای حضور خانواده‌ها، فعالیت واحدهای عرضه غذا، ایجاد فرصت‌های شغلی و تبدیل شدن به یکی از مقاصد گردشگری شهری باشد اما در نهایت با مشکلات اجرایی، حقوقی و مدیریتی مواجه شد و امروز سازه‌های آن در حال جمع‌آوری است.
پروژه‌ای با ایده‌ای متفاوت برای رونق گردشگری شهری
ایده ایجاد خیابان یا پیاده‌راه غذا در کرمانشاه در سال 1399 مطرح شد؛ طرحی که در بسیاری از شهرهای کشور به عنوان یکی از الگوهای توسعه فضاهای شهری و ایجاد نشاط اجتماعی مورد توجه قرار گرفته بود؛ مدیریت شهری کرمانشاه در آن زمان تلاش داشت با استفاده از ظرفیت بخش خصوصی، فضایی متفاوت برای گذراندن اوقات فراغت شهروندان ایجاد کند؛ مجموعه‌ای که علاوه بر عرضه غذا، بتواند محلی برای حضور خانواده‌ها و گردشگران باشد.
عملیات اجرایی این پروژه از اواسط سال 1399 در محدوده سراب قنبر آغاز شد؛ برای این مجموعه امکاناتی مانند غرفه‌های عرضه غذا، چرخ‌های فروش مواد غذایی، فضای بازی کودکان، آبنما، نورپردازی، مبلمان شهری و برخی امکانات رفاهی پیش‌بینی شده بود؛ بر اساس اطلاعات اعلام شده در زمان اجرای پروژه، حدود 34 غرفه و هشت چرخ غذافروشی برای فعالیت در این مجموعه در نظر گرفته شده بود و مسئولان وقت امیدوار بودند این طرح بتواند بخشی از ظرفیت‌های گردشگری شهری کرمانشاه را فعال کند.
در همان دوره، مسئولان استان نیز بر حمایت از اجرای طرح‌های جدید گردشگری و سرمایه‌گذاری شهری تاکید داشتند و پیاده‌راه غذا به عنوان نمونه‌ای از همکاری مدیریت شهری و بخش خصوصی معرفی می‌شد.
افتتاح پروژه و آغاز چالش‌ها
پس از حدود یک سال فعالیت عمرانی، پیاده‌راه غذا در سال 1400 به بهره‌برداری رسید؛ اما برخلاف پیش‌بینی‌های اولیه این مجموعه نتوانست به یک مقصد ثابت و پررونق برای شهروندان تبدیل شود.
یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که در سال‌های بعد درباره این پروژه مطرح شد محل اجرای آن بود؛ منتقدان معتقد بودند جانمایی مجموعه در کنار مسیر پرتردد شهری و نبود برخی زیرساخت‌های لازم از جمله مشکلات دسترسی و شرایط توقف خودروها، باعث شد استقبال عمومی کمتر از انتظار باشد.
از سوی دیگر استمرار فعالیت چنین مجموعه‌هایی نیازمند حضور پایدار سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی است؛ موضوعی که با توجه به شرایط اقتصادی و افزایش هزینه‌های فعالیت واحدهای خدماتی با دشواری‌هایی همراه شد و به مرور زمان، بخشی از ظرفیت‌های پیش‌بینی شده مجموعه فعال نبود و پیاده‌راه غذا نتوانست نقش مورد انتظار خود را در توسعه گردشگری شهری ایفا کند.
سال‌های بلاتکلیفی و ورود مسائل حقوقی
در سال‌های پس از افتتاح، موضوع تعیین تکلیف این مجموعه بارها مطرح شد؛ اعضای شورای اسلامی شهر کرمانشاه نیز در مقاطع مختلف نسبت به وضعیت موجود و بلااستفاده ماندن بخشی از این فضا انتقاد کردند؛ در کنار مسائل اجرایی، اختلافات حقوقی میان طرف‌های مرتبط با پروژه نیز موجب شد روند تعیین تکلیف آن طولانی شود و مجموعه برای مدت قابل توجهی در شرایط بلاتکلیف باقی بماند.
در نهایت، با توجه به رای کمیسیون ماده 100 شهرداری و دستور مرجع قضایی، عملیات پاکسازی این محدوده در تیرماه 1405 آغاز شد.
معاون محیط زیست و خدمات شهری شهرداری کرمانشاه، گفت: این عملیات از ساعت پنج صبح روز شنبه «21 تیر ماه 1405» آغاز شده و هدف از آن رفع مخاطرات احتمالی، ایمن‌سازی محدوده و ساماندهی فضا بوده است.
سجاد یزدانی با اشاره به وجود برخی سازه‌ها که به دلیل شرایط فیزیکی می‌توانستند برای شهروندان ایجاد خطر کنند، افزود: این اقدام با تاکید شهردار کرمانشاه و طی مراحل قانونی انجام شده است؛ شهرداری کرمانشاه پس از ساماندهی این محدوده، برنامه تبدیل آن به یکی از پیاده‌راه‌های مناسب شهری را دنبال خواهد کرد و همچنین ایجاد پیاده‌راه غذای جدید در مکانی مناسب‌تر در دستور کار قرار دارد.
سراب قنبر؛ ظرفیتی که همچنان باقی است
سراب قنبر، محدوده‌ای در جنوب شهر کرمانشاه و در دامنه سفیدکوه، یکی از مناطق شناخته شده این شهر به شمار می‌رود که به دلیل وجود سراب طبیعی، چشم‌اندازهای بکر، باغات، پوشش گیاهی و آب‌وهوای مطبوع، از ظرفیت‌های قابل توجه گردشگری برخوردار است.
این منطقه در شمار مناطق نمونه گردشگری استان کرمانشاه قرار دارد و نزدیکی آن به مرکز شهر یکی از مزیت‌های مهم برای اجرای طرح‌های خدماتی و گردشگری محسوب می‌شود؛ همین ظرفیت‌ها سبب شد سراب قنبر در سال 1399 به عنوان محل اجرای پیاده‌راه غذا انتخاب شود، طرحی که قرار بود بخشی از توانمندی‌های این منطقه را در حوزه گردشگری و خدمات شهری فعال کند.
با این حال، تجربه این پروژه نشان داد برخورداری یک منطقه از ظرفیت‌های طبیعی به تنهایی برای موفقیت یک طرح گردشگری کافی نیست و اجرای چنین پروژه‌هایی نیازمند مطالعات دقیق، جانمایی مناسب، پیش‌بینی زیرساخت‌های لازم و برنامه‌ریزی بلندمدت است.
به گزارش ایرنا اکنون با پایان کار پیاده‌راه غذای فعلی، نگاه‌ها دوباره به ظرفیت‌های سراب قنبر معطوف شده است؛ منطقه‌ای که همچنان می‌تواند میزبان طرح‌های موفق گردشگری باشد به شرط آنکه تجربه گذشته در طراحی و اجرای پروژه‌های آینده مورد توجه قرار گیرد.