یادداشت؛

استحاله در لباس زیبایی از ملکوت به دنیاگرایی

آنچنان که در تعالیم به‌حق دینی، منبعث از خالق هستی آمده است، شیطان و دنباله‌های به‌ظاهر انسانیش در جامعه بشری، همواره ما را وامی‌دارند که از حکیم مطلق فاصله گرفته و در دنیا چنان فرو برویم که روح و عالم معنا را با دست خود حلق‌آویز کرده و با انواع فرافکنی‌ها با لطایف‌الحیلی، ظاهرگرا و ملکوت‌گریز باشیم. یکی از مصادیق یا ظهور و بروزهای این بلیه در محاورات استحاله‌شده این‌روزها است؛ برای مثال چندسالی است مد شده به‌جای اینکه برخی بگویند خداحافظ، می‌گویند، مواظب خودت باش و این توصیه جایگزین، غالبا سلامتی جسم و ظواهر فیزیکی را مد نظر دارد و نه مواظبت و مراقبتی که سلامت روح و روان را در بر داشته باشد. درواقع نوعی به سمت دنیا متمایل‌تر شدن نقطه هدف است و این درحالی است که همین خالق مطلق هستی در قرآن، این معجزه و مائده جاودان الهی، آورده است: «شما دنیای موقتی و زودگذر و ظواهر آن را اراده و طلب می‌کنید، ولی خداوند آخرت جاودان را برای شما می‌خواهد».
صدالبته همه ما و حتی دیگران باید مراقب خود باشیم، اما جهت مراقبت سعادت‌آفرین بیشتر باید همسوی با فلسفه خلقت برای انسان، همان مطلوب الهی و مد نظر سلامت روح و روان باشد و در این میان اولویت سلامت و مراقبت از جسم گرچه لازم و مهم است، اما در مرتبه بعدی قرار دارد و در چنین موردی اساسا تغییر اولویت‌ها کاملا انسان را به جاده خاکی رهنمون می‌کند و درنتیجه وسیله جای هدف را می‌گیرد. باید تکرار کرد که در بخش زیادی از امور زندگی فردی و اجتماعی همین تغییر اولویت‌ها و جایگزینی غلط هدف و وسیله ضرر و زیان‌های فراوانی به جوامع انسانی تحمیل کرده؛ واقعیت این است که برخی محاورات و رفتارها با وجود لباس و ظاهری زیبا، اباهه‌گری را دنبال کرده و می‌کنند. چنین جریان‌هایی فرد آگاه و اجتماعی را به یاد ادعاهای حقوق بشری می‌اندازد که امروزه بیش از گذشته ثابت شده درنهایت بیش از دامی برای بشر و انسانیت نبوده است.
این‌گونه موارد که ظاهری زیبا، اما محتوایی مخرب، چه آگاهانه و یا جاهلانه دارند، باید مورد توجه نخبگان فرهنگی و اجتماعی و پالایش قرار گرفته و با هوشیاری گوشزد شود؛ چون این‌گونه معضلات آرام‌آرام تزریق و موجب استحاله فرهنگی می‌شود، درست مثل الفاظ بیگانگان که منبعث از فرهنگ برخی دشمنان قسم‌خورده ما بوده و هستند و آنچنان آرام، مورد تکرار قرار گرفته که درصدی آن را به‌عنوان جزئی از فرهنگ محاوره‌ای و بعضا رفتاری خودی می‌دانند.